Świętojańskie wideo

Teatr na nowe czasy: Pawlak/Pigoński, Usta McQueena

Teatr na nowe czasy: Komuna//Warszawa, Paradise Now? Remix Living Theatre

Wiedżmin w Teatrze Muzycznym w Gdyni: fragment próby medialnej

Śpiewający Aktorzy 2017: Katarzyna Kurdej, Dziwny jest ten świat

Barbara Krafftówna W Gdańsku

Notre Dame de Paris w Teatrze Muzycznym w Gdyni: Czas katedr




Polecane

Jacek Sieradzki: Rezygnuję. Rozmowa z dyrektorem festiwalu R@Port

VI ranking aktorów Wielkiego Miasta

Kto wygrał, kto przegrał: teatry i festiwale. Podsumowanie roku teatralnego na Pomorzu cz.3

Nasyceni, poprawni, bezpieczni. Podsumowanie roku teatralnego 2014 na Pomorzu, cz.2

Podsumowanie roku teatralnego 2014 na Pomorzu, cz.1: Naj, naj, naj

Niedyskretny urok burżuazji. Po Tygodniu Flamandzkim

Na8-10Al6Si6O24S2-4 dobrze daje. Po perfomansie ‘Dialogi nie/przeprowadzone, listy nie/wysłane’

Panie Jacku, pan się obudzi. Zaczyna się X Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port

Wideoklip - niepokorne dziecko kinematografii i telewizji. Wywiad z Yachem Paszkiewiczem

Empire feat. Renia Gosławska - No more tears

Na co czekają więźniowie ? Beckett w Zakładzie Karnym w Gdańsku-Przeróbce

Zmiany, zmiany, zmiany. Podsumowanie roku teatralnego 2012 na Pomorzu

Debata w sprawie sprofanowania Biblii przez Adama Darskiego (Nergala)

Jakie dziennikarstwo poświęcone kulturze w Trójmieście jest potrzebne ?

Dość opieszałości Poczty Polskiej. Czytajmy wiersze Jerzego Stachury!

Brygada Kryzys feat. Renia Gosławska & Marion Jamickson - Nie wierzę politykom

Monty Python w Gdyni już do obejrzenia!

Kinoteatr Diany Krall. "Glad Rag Doll" w Gdyni

Tylko u nas: Dlaczego Nergal może być skazany ? Pełny tekst orzeczenia Sądu Najwyższego

Obejrzyj "Schody gdyńskie"!

Piekło w Gdyni - pełna relacja

Pawana gdyńska. Recenzja nowej płyty No Limits

Kiedy u nas? Geoffrey Farmer i finansowanie sztuki

Wciąż jestem "Harda" - wywiad z bohaterką "Solidarności"

Wielka zadyma w Pruszczu Gdańskim

Podróż na krańce świata, czyli dokąd zmierza FETA ?

Co piłka nożna może mieć wspólnego ze sztuką ?

Eksperyment dokulturniający, czyli „Anioły w Ameryce” na festiwalu Open’er

Opinia publiczna w operze jest ślepa, czyli wołanie ze studni. "Orfeusz w piekle" Opery Bałtyckiej

Opublikowano: 30.04.2018r.

Pożegnanie Warcisława Kunca i finał sezonu francuskiego w Operze Bałtyckiej.

Opinia publiczna w operze jest ślepa, czyli wołanie ze studni

Piotr Wyszomirski

 

 

„Orfeusz w piekle” w Operze Bałtyckiej jest zaskakujący i antypodyczny. Przebieg jest zgodny z librettem, ale większość realizatorów, z reżyserką Marią Sartovą na czele, zatańczyła z urokliwą ramotką, dopisując dygresje w poszukiwaniu sposobu na zdobycie zainteresowania u widza, który niekoniecznie jest operetkolubem. Uważny obserwator z uśmiechem rozpozna niebanalnych uczestników w scenicznym tłumie piekielnych postaci. Identyfikujemy bez problemów m.in. Hannibala Lectera i Miss Peru (zaskakujące nawiązanie do coming outu podczas wyborów w Limie). Jarosław Staniek po raz kolejny udowodnił, że źródło jego pomysłów choreograficznych wydaje się być niewyczerpane, ale oczekujący kankana w czerwonych majtkach i w erotycznych szpagatach mogą się poczuć zawiedzeni. W zamian dostali jeszcze bardziej akrobatyczny erotyzm w czarnych kostiumach, ale czy chwyciło jak przy klasycznych fikołkach?

Górą w opowieści i na scenie były zdecydowanie panie. Niezwykła energia rozsadzała wręcz Marię Domżał w roli Eurydyki, każde pojawienie się Anny Potyrały-Listwon (Kupido) było niczym… strzała wyzwalająca zachwyt w piszącym te słowa. Z panów zapamiętałem Łukasza Ratajczaka w lekkiej i smacznie podanej roli Johna Styksa. Fajny był solowy skrzypek, ale trochę za długo i za bardzo na czele.

Mimo że w pierwszym akcie irytował i przeszkadzał prymitywny klakier, to bawiły aluzje do dzisiejszej sytuacji społeczno-politycznej. Była obowiązkowa dobra zmiana, ale bezczynność władzy może być odbierana jako czytelna aluzja do poprzedniej ekipy rządzącej a ślepota opinii publicznej może być zarazem aluzją do świadomości społecznej Polaków jak i traktować o Teatrze Szekspirowskim (trzy „Opinki”, niczym trzy wiedźmy – aluzja do GTS może endemiczna i karkołomna, ale do wybronienia). Przetłumaczyła i opracowała libretto Maria Sartova i chciałbym napisać więcej dobrego o tym składniku, jak i o teatralnej całości, ale mimo kilku próśb oraz obietnic i kilkutygodniowego oczekiwania nie dostałem tekstu, by skonfrontować go ze wspomnieniem. A to niezwykle ważne, bo dźwiękowo było jak w nagraniu mojego kolegi z koncertu Metalliki:

Nic nie widać i nic nie słychać, ale dudniło

Dudnił absolutnie niezrozumiały w pierwszym akcie chór. To o tyle zaskakujące, że śpiewano po polsku, choć był to finał sezonu francuskiego. Z francuszczyzny był tego wieczoru tylko komunikat o komórkach i nienagrywaniu, nawet wino na bankiecie było niefrancuskie (włoskie i stołowe, ale wobec dramatycznej sytuacji finansowej opery nie dziwi brak dopisku DOC na etykietach).

Ogólne wrażenie na temat kostiumów Anny Chadaj bardzo pozytywne, ale inscenizacja zabiła efekt szczegółu. Białe na białym, tłum postaci z których widać tylko pierwszy plan, stłoczonych, zakrywających się nawzajem – to była katastrofa. Scena Bałtyckiej to nie Teatr Muzyczny w Gdyni, tutaj nadmierna ilość występujących zabija efekt a nie wzmaga jak w Gdyni.

Ale największa katastrofa dotyczyła kierownictwa muzycznego, za które odpowiedzialny był Warcisław Kunc. Za jego dyrektoriatu mieliśmy już półopery i operę na mikroportach, ale opera prosto ze studni to już absolutne, zawodowe harakiri. „Orfeuszem” Kunc po prostu się skompromitował. Nawet galop nie wybrzmiał, nie było petardy i radości. Współuczestnictwo w samobójstwie i asysta pierwszego stopnia jest udziałem kierownika chóru Waldemara Górskiego.

Tymczasem w kuluarach, czyli kończ waść

­- Zrozumiał Pan coś? – zapytałem w przerwie wytrawnego znawcę teatru.

- Oczywiście, że nie, ale w operze to norma – odpowiedział bez zająknięcia autorytet.

No niestety norma. Choć premiera odbyła się w Dniu Czekolady (trzymam kciuki za odrodzony „Bałtyk” i jego determinację w podnoszeniu zawartości ziarna kakaowego w produktach), nie było słodko. Pożegnalna premiera Warcisława Kunca potwierdziła dobitnie, że w obecnym kształcie Opera Bałtycka jako teatr operowy nie ma racji bytu. Zostaną w dobrej pamięci "Pinokio" i "Dziadek do orzechów" oraz lepsza współpraca ze środowiskiem baletowym, ale ogólny bilans nie pozostawia złudzeń. Zostały zaprzepaszczone dwa lata, dzisiejsza Bałtycka organizacyjnie, technicznie i artystycznie nie prezentuje jakości, jaka powinna charakteryzować perłę w koronie gdańskiej i pomorskiej kultury.

Wydaje się, że już nic więcej nie można zrobić. Organizator (Urząd Marszałkowski) podniósł w XXI wieku bardzo znacząco budżet placówki, spłacił długi/zobowiązania i przeprowadził konkurs, w którym wygrał najlepszy. Zamiast oczekiwanej poprawy pogłębił się proces demontażu. Dalsze funkcjonowanie Opery Bałtyckiej w takim kształcie i z budżetem na poziomie ok. 20 milionów złotych rocznie (pełny przychód placówki), jest co najmniej nieprzyzwoite. Marzenia o Operze odłóżmy do czasu powstania warunków, które dałyby możliwość spełnienia oczekiwań (infrastruktura, ale nie tylko). Teraz czas na odważne i oczekiwane decyzje organizacyjne. Być może lepszym momentem będzie czas po wyborach, bo dzisiaj, gdy zaczęła się już bitwa o Gdańsk, każda decyzja może być odbierana politycznie, ale nadkonieczne przedłużanie agonii będzie po prostu wszechstronnie szkodliwe.

Pożegnanie z Operą Bałtycką nie powinno być pożegnaniem ze sztuką operową na Pomorzu. Co więcej, może być szansą na kontakt z prawdziwą operą. Odpowiednio gospodarując zasobami można prezentować pomorskiej publiczności operę na poziomie, na jaki zasługujemy.

https://www.youtube.com/watch?v=Zl16SwGbFSU

Opera Bałtycka, Orfeusz w piekle: premierowe oklaski i ukłony Jeżeli masz problem z "odpaleniem" filmu, kliknij tutaj.

Orfeusz w piekle
Jakub Offenbach

Kierownictwo muzyczne: Warcisław Kunc
Reżyseria: Maria Sartova
Scenografia/światła: Yves Collet
Kostiumy: Anna Chadaj
Choreografia: Jarosław Staniek
Asystent kierownika muzycznego: Michał Krężlewski
Asystentka scenografa (dekoracje): Clémence Bezat
Asystentka kostiumografa: Agnieszka Szewczyk
Asystentka choreografa: Katarzyna Zielonka
Tłumaczka: Sandra Pytlik
Przygotowanie i kierownictwo Chóru: Waldemar Górski

Obsada:
Orfeusz – David Beucher / Dawid Kwieciński / Marcin Pomykała
Eurydyka – Monika Buczkowska / Magdalena Chmielecka / Maria Domżał
Opinia publiczna – Mariola Cierpioł / Katarzyna Nowosad / Barbara Żarnowiecka
Pluton – Przemysław Baiński / Maciej Gronek / Rafał Żurek
John Styx – Michał Grabczuk / Łukasz Ratajczak
Jowisz – Stanisław Kierner / Kamil Pękala / Adam Woźniak
Junona – Maria Malinowska / Katarzyna Nowosad
Venus – Magdalena Chmielecka / Zuzanna Klemańska
Diana – Marta Książek / Dorota Laskowiecka / Joanna Wójcik
Minerwa – Maria Malinowska / Wiktoria Wizner
Kupido – Justyna Jabłonowska / Anna Potyrała-Listwon / Karolina Sołomin
Mars – Leszek Kruk
Merkury – Paweł Faust

Balet:
Clelia Averna, Elżbieta Czajkowska-Kłos, Sayaka Haruna-Kondracka, Monika Zaniewicz, Natalia Cedrowicz (Marianna Młynarska, Sandra Springhorn), Filip Michalak, Ruaidhri Maguire, Bartosz Kondracki, Maciej Ruszkiewicz, Michał Zelent (Jean Charles Daumont, RobertoTallarigo).

Premiera: 12 kwietnia 2018, czas trwania: ok. 3 godziny z jedną przerwą.




Autor

obrazek

Piotr Wyszomirski
(ostatnie artykuły autora)

Każdy ma swoje Indie gdzie indziej